Cancións de tasca e furancho II

RECOPILACIÓN DE COPLAS

Coplas recollidas en Colección de cantares galegos. José Casal Lois. Consello da Cultura Galega.

 

1

Pola mar abaixo vai,

pola mar de Redondela,

pola mar abaixo vai

quen no corazón me leva.

 

2

A túa honra, meniña,

xa pasou Redondela,

si me pagas con diñeiro,

eu che direi quen a leva.

3

Fun pola Peregrina

á vila de Pontevedra,

por San Roque fun a Vigo,

por Corpus a Redondela.

 

4

Namoreime en Redondela

é vin xantar en Padrón,

merendei en Paradela,

e vin cear a Corcubión

VEXO VIGO

(Recollida en www.fillos.org/galicia)

 

Vexo Vigo, vexo Vigo

Tamén vexo Redondela

vexo a ponte de Sampayo,

camiño da miña terra.

 

Ó subila i-ó baixala

a costa de Reboredo

ó subila i-ó baixala

perdín a cinta do pelo.

 

Canto máis alto, máis alto,

nenas de Vilamaior,

canto máis alto, máis alto,

canto máis alto, millor.

 

Para mulas, Monterroso;

para vacas Guimarei,

e, para nenas arrogantes

terras donde m’eu criei.

 

As mociñas de Melide

choran e teñen razón

porque ningunha se casa

de presumidas que son.

 

Indo por Campos abaixo

n’encontrei senón ortigas ;

indo por Melide arriba

ai qué lindas raparigas!

 

Eu fun á Boente de riba

afiar o meu puñal,

para pasear de noite

ese camiño real.

 

Anque che son de Barreiro,

non che teño que perder,

ó que se meta conmigo,

a sangue ll’hei de beber.

 

Santiago é boa vila,

dá de comer a quen pasa;

levando cartos na bulsa,

pan trigo haino na plaza.

 

Indo para Portugal,

chegando á pena redonda,

acordáronseme as nenas,

e non sei si che volva!

 

Para cantar, viva Ordens;

para bailar, Folladela;

para mozos arrogantes,

vivan os da miña terra.

 

As nenas de Paradela

demas Dios para cantar;

Gargantiñas como elas,

d’aquí á Roma non-as hai.

 

Adiós, calle de Mellí;

adiós, campo de San Roque;

adiós, muiños de petos;

adiós, taberna do Forte.

 

Viva o Forte, viva i Forte;

i-o Ribeiro tamén viva!

entr’o Forte i-o Ribeiro,

alí teño a miña vida.

 

A aldea de Paradela,

de lonxe parece via;

hai uhna rosa na entrada

i-un carabel na salida.

 

a aldea de Visantoña

è ruín porque a fan;

se lle botan a semente,

tamén dá o azafrán.

 

Somos rapaces de Moldes,

de Moldes che somos nós;

i-anque chesomos de Moldes,

sabemos servir á Dios.

 

Ai a aldea de San Cosme

rodeada de fieitos!

O amor que n-ela entre,

ha de ser dos escolleitos.

 

Quero unha moza de Campos

c’unha saia de picote

e n’a quero de Melide

con tres mil reás de dote.

 

O muiño de Naseiro

bota a fariña por abaixo,

o que queira guapas mozas

ten que chegar á Tradiago.

 

O muiño de Naseiro

bota faniña por riba,

o que quiera boas mozas

pase pol-a ponte arriba.

 

Teño uhna moza nos Condes,

outra no Ribeiro d’Avia;

s’a dos condes é bonita,

a do Ribeiro lle gana.

 

Fuches á Villagarcía,

fuches e non viches nada,

non viches raiar o sol,

n’uhna mazán colorada.

 

As mociñas de Furelos

ben se poden alabar,

uhna taza de fariña

non-a saben amasar.

 

A Castela van os homes,

á Castela pra ganar;

Castela queda na terra

pra quen queira traballar.

 

Sempre m’andas preguntando

de que romería veño:

veño da feira de Curtis,

da feira de Curtis veño.

 

Comín castañas asadas

que viñeron de Padrón,

e bebín auga do rego,

matoume no corazón.