Futbol: Xogadores

 

1ª metade do s. XX. Os inicios.

            O primeiro equipo de Redondela formouse en 1908, pero non sería ata 1924 cando a nosa vila contara cun campo cunhas condicións mínimas. Daquela varios redondeláns xogaban en equipos doutras vilas, pero podemos afirmar que foi en 1925 cando se da un salto de calidade coa fichaxe de Cabezo, Nicha e Serín polo Celta. Aos que seguirían tres grandes porteiros: Lamas, Talladas e Cabezo II. Na achega a estes futbolistas temos que ter en conta que a Liga Española non deu o salto ao profesionalismo ata 1930, polo que era normal a continua cesión de xogadores para a disputa de amigables e, en ocasións puntuais, tamén para partidos oficiais.

           

¿Redondeláns Campións do Mundo?

            Javier Conde nun artigo publicado no ano 2000 no Faro de Vigo, afirmaba que Lorenzo Fernández, campión do Mundial de 1930 coa selección de Uruguai, nacera en Redondela e puidera aliñar con aquela nación grazas as permisivas normas da época que permitían xogar aos emigrantes co país de acollida. En artigos posteriores neste xornal tamén se afirmaba que o seu compañeiro de selección José Pedro Cea Urriza tamén nacera en Redondela. A partires deste momento disparárouse un debate nas redes, que tiña o seu reflexo na Wikipedia, na que o lugar de nacemento dos dous futbolistas variaba cada pouco tempo. As datas de nacemento que se dan por boas son o 20-05-1900, para o primeiro e o 01-09-1900 para o segundo. En visita ao rexistro civil do xulgado de Redondela puiden comprobar que no libro de nacementos de 1900 non aparece ningén con eses nomes. Polo tanto, e ata que se aporte algunha proba que demostre o contrario, debemos concluir que os dous futbolistas naceron en Uruguai.

Julata co RedondelaFC Foto cedida J Serín-Arquivo Concello
Julata Foto cedida J Serín-Arquivo Concello

Iglesias López, Ángel “Julata”: Dianteiro. En 1923 xa formaba no Liga Popular, pasando logo ao Redondela F. C. Entre mediaa tamén xogaría no modesto equipo redondelán Bétis F. C. (1927). Xogou a Serie A no Unión Sporting de Vigo na 1934-35, compartindo vestiario cos defensas Pierla e Macoco; e os porteiros Lamas e Talladas. O equipo acada o campionato Galego e ascende a 2ª. A chegada de reforzos provoca a súa volta ao Redondela F. C. (1935-1936).

           Despois da Guerra Civil xoga como defensa no Vigués, co que alcanza o 2º posto no Campionato Galego 1939-40 por detrás do Deportivo de A Coruña. Anos despois estableceuse en Montevideo (Uruguai).

 

Lamas co RedondelaFC Foto cedida Jaime Serín-Arquivo Concello
Lamas Foto cedida Jaime Serín-Arquivo Concello

Lamas Gómez, José. Porteiro. Emigrou sendo neno a Uruguai onde con 8 anos entrou no Aguada de Montevideo e xa xuvenil pasou ao Peñarol. Retornou cos seus pais á súa vila natal xogando no Liga Popular (1923) e o Redondela F. C. (1924-1926).

Nunha xira pola illas Canarias Lilo, porteiro titular do Celta, rompe un brazo e logo lesionase o suplente. Chegaba o mes de outubro e o inminente inicio da Liga, xunto coas súas boas actuacións, propician a fichaxe de Lamas polo R. C. Celta (1926-1927), onde coincide con Nicha e Cabezo. Rematada a tempada o equipo vigués, que non contaba con el, deixa de pagarlle pero non lle da a carta de liberdade ata novembro. Daquela volta a fichar polo Redondela F. C. (1927-1928) que disputa a Serie B.

Máis tarde voltou a emigrar, esta vez a Cuba, onde xogou no Deportivo Hispano América e no Centro Gallego. De volta a Galicia ficha polo Orense F. C. (1931-1933), da Serie A, onde tiña na defensa a “Macoco”. En 1933 o Orense únese ao Burgas, formándose o Galicia (1933-34), onde xoga unha tempada. Deste equipo pasa ao Atlético Madrid, onde se declara en rebeldía. En decembro de 1934 reapareceu no Unión Sporting de Vigo (1934-35), onde coincidiu de novo con “Macoco” e con outros dous redondeláns: Pierla e “Julata”. Con este equipo acadou o Campionato Galego que abría as portas da 2ª división. Non chegaría a xogar nesa categoría porque voltou a emigrar unha vez máis en 1935, desta volta a Marrocos, onde xogaría no Español de Tetuán e terminaría a súa traxectoria deportiva no Club Tánger.

 

López Ventín, Honorato“CabezoII” “Rey de la Junquera”: (Cesantes, 4-3-1914) Empezou xogando de dianteiro (o atopo nesta demarcación co Redondela F. C. entre 1932 e mediados de 1934), pero unha lesión de menisco obligouno a xogar de porteiro. O troco veulle ben e comeza a triunfar, xogando na Serie A co Eiriña (1934-35). En agosto de 1935 volta a reforzar coma dianteiro ao Redondela F. C. nun campionato en Ponteareas.

          Despois da Guerra Civil, a finais de 1939, reforza co seu irmán e Pierla ao Redondela F. C. en espera da reanudación das competicións, acadando a Copa Stadium, en Ponteareas, e disputando a Copa Pro-Campo, en Pontevedra.. En xaneiro de 1940 comeza a xogar co Alfonso F. C. (1939-40), de Pontevedra que disputa a Serie B. A finais de 1940 debutou en Primeira co Zaragoza F. C. (1940-41), coa mala sorte de fracturarse unha moneca ao pouco de chegar. Xogaría 12 partidos de liga, encaixando 26 goles.

          No vran de 1941 relaxábase xogando ao waterpolo cun equipo de Redondela, mentras nos xornais se especulaba sobre o interese de varios equipos polos seus servicios: Betis, Murcia, Celta, Racing de Ferrol... Acabaría xogando en Primeira co recentemente ascendido, Deportivo de A Coruña (1941-42), cobrando daquela 30.000 pesetas de ficha. Neste equipo atopouse a titularidade pechada polo bo momento de Acuña, pero nunha xira por Andalucía tivo ocasión de demostrar a súa clase polo que varios equipos daquela rexión como o Alicante, interesáronse polos seus servizos. Finalmente ficharía polo R. Betis (1942-43), que descendeu ese mesmo ano. Tampouco tivo sorte a nivel persoal xa que nada máis chegar unha lesión obrigouno a pasar polo quirófano. En total xogaría 16 partidos de liga.

          A principios de 1944 xoga a Copa co Berbés. Disputou a Segunda División co R. C. Celta (1944-45, 11 partidos de Liga), a pesares de xogar pouco no seu último partido acadou a clasificación do equipo celeste para disputar a promoción. Volta daquela ao Berbés (1945-1946) co que disputa a 3ª División, o que non impide que, en febreiro de 1946, se especule co interese de varios clubes americanos polos seus servicios. En xullo de 1946 xoga na homenaxe a Sabino formando parte dunha selección que se enfronta ao Celta. Nese mesmo mes xoga un amigable co C. D. Redondela, enfrontándose ao Turista.

         En 1950 participa en Vigo nun partido a beneficio da familia de Juanito e Balbino Clemente.

          En 1957 estréase como entrenador do C. D. Choco.

          A faceta menos coñecida deste deportista é a de xogador de water polo a mediados dos anos 30. Co Centro Recreativo de Redondela lle disputou ao Naútico da Coruña o Campionato Galego da Serie B en setembro de 1935, despois de vencer na Zona Sur. (Ver>Natación e Waterpolo)


Rafael López Ventín Cabezo I
Cabezo co Atlético de Madrid. Foto: Crónica (Madrid) 18-1-1931

 

López Ventín, Rafael “Cabezo I” (Cesantes 22-4-1905): Defensa. Iniciouse en equipos de Redondela. En 1923 ficha polo Alfonso XIII (1923-25), que lle permite xogar co redondelán Liga Popularata o inicio da Copa Pontevedra. En ámbolos dous equipos está acompañado no centro da defensa por Villar I. Co equipo pontevedrés proclámase campión da Serie B (1923-24), disputando o título nacional. Mais o equipo non ascende por carecer de campo propio. En 1924 participa como reforzo nalgún amigable co recén creado Redondela F. C. En xuño tamén é prestado ao Eiriña para xogar un amigable, coincidindo con Serín. Na 1924-25 o Alfonso XIII gaña de novo a Serie B pero segue sen poder ascender polo que Cabezo deixa o clube.

Ao rematar a tempada, pasa á disciplina do Redondela F. C. en espera dalgunha oferta mellor. Amosa o que sabe formando co R. C. Celta e co F. C. Pontevedra Athletic Club alá polo mes de xuño.

Pouco despois faise efectiva a súa fichaxe polo R. C. Celta (1925-1930) no que se convirte en titular indiscutible. Na súa primeira tempada (1925-26), acada o Campionato Galego, compartindo vestiario cos tamén redondeláns Serín e Nicha. O 14-8-1927 márcalle en partido de liga un hard trick ao R. C. D. Español (os 3 de penalty). Entre medias a permisividade da época permítelle xogar algún amigable co Redondela F. C., e ata enfrontarse ao propio Celta en xullo de 1926.

Despois de cinco exitosos anos no Celta ficha polo Atlético de Madrid (1930-1931). As lesións non o respetan e tan só pode xogar 5 partidos de Liga e 2 de Copa. En agosto de 1931 forma parte dunha selección de xogadores galegos que se enfronta ao Deportivo de A Coruña, nun partido a beneficio do gardamallas Isidro, daquel clube.

A mala tempada realizada obligao a voltar ao R. C. Celta (1931-36). No seu derradeiro ano no Celta acadaría o primeiro ascenso a 1ª División do clube. A partir de 1928 co Celta (o clube non dispón de datos anteriores) marcou 3 goles en 39 partidos de Liga.

A mediados de 1938 participa co Eiriña na Copa Cuerpo de Ejército de Galicia, liga na que compite contra o Celta, Deportivo e Racing de Ferrol.

A finais de 1939, o atopo co seu irmán reforzando o Redondela F. C. co que xoga a Copa Stadium na que vencen, en Ponteareas, e a Copa Pro-Campo, en Pontevedra.

En xuño de 1940 xoga contra o Celta nun combinado de ex-xogadores deste equipo nun partido homenaxe a Balbino. Non o debeu de facer nada mal porque en outubro de 1940, coa reanudación das competicións, volta ao R. C. Celta (1940-1941), pero atópase pechadas as portas da titularidade. Na seguinte tampada actúa como xogador-entrenador na Serie A co Vigués (1941-¿?). En xuño de 1942 forma nunha selección que se enfronta ao Celta na homenaxe a Marcial. En 1943 tamén realiza a doble función nunha Selección de Redondela. Ese mesmo ano xoga cos veteráns do Celta no partido na honra de Nolete.

          Aínda xogaba na Serie A co C. D. Redondela, na tempada 1946-47. Daquela contaba xa con 42 anos e xogaba como dianteiro centro. Apesares da idade debía desenvolverse ben na nova demarcación porque en maio de 1947 o atopo xogando cun terceira, o Turista, co que aínda foi quen de batir a Talladas II, daquela no Berbés. Precisamente co Berbés debeu de iniciar a liga porque en novembro de 1947 actuaba como defensa neste equipo. En xaneiro de 1948 presentábase como reforzo na dianteira do C. D. Redondela (1948-49). En 1950 xoga co seu irmán nun partido a beneficio da familia de Juanito e Balbino Clemente. En 1954 era o entrenador do recente creado C. D. Choco, que xogaría ese ano contra o R. C. Celta nun partido homenaxe a quen tantos anos defendera as cores do conxunto vigués.

Como curiosidade dicir que xogou o partido inaugural de Balaidos en 1928, no que se enfrentaron o Celta e o Real Unión de Irún. Tamén foi protagonista na primeira semifinal de Copa que xogou o Celta, tendo que actuar de porteiro porque Lilo partira a clavícula.

          O caracter de Cabezo queda reflexado na nota que fixo pública a Directiva do R. C. Celta o 20 de octubre de 1927: “El jugador de este Club Rafael Lópoz Ventín (Cabezo) ha sido castigado por esta Junta directiva con catorce días de suspensión de sueldo por haber incurrido, durante los entrenamientos de esta semana, en faltas graves de disciplina y de respeto hacia la representación de esta Junta cerca de los equipiers...”. Pero como había partido contra o Deportivo ós 3 días apareceu esta outra: “La Directiva del R. C. Celta nos comunica que en vista del buen comportamiento del equjpier Rafael Lógez Ventín (Cabezo), y previo asentimiento del entrenador Mr. Cowan y por petición cariñosa del capitán del equipo en nombre de todos los compañeros del team y del mismo interesado, se le levanta el castigo que se le había impuesto. Con esto cree la Directiva satisfacer a la afición y complacer a Cabezo que mostró grandes deseos de alinear para el sensacional encuentro de mañana en Coya.” Na vila cóntase del que nunha ocasión non acudiu a unha convocatoria coa selección española para un partido contra Arxentina, porque eran as Festas de Reboreda e daban empanada gratis. O máis probable (polos datos que manexo) é que en realidade fora o motivo polo que foi apartado do equipo do Celta que realizou unha xira Sudamericana en 1928, e que oficialmente se debeu a “un acto de indisciplina”. O que si hai de certo é que non chegou a debutar co combinado nacional, pero sí o fixo coa Selección Regional Gallega coa que xogou partidos como o de xuño de 1930 na que golearon á S. R. Castellana.

          Despois de deixar o futbol abriu un bar na súa “veiga de Ventín”, na actual Rúa Cabo dos Fumeiros, ao que puso o nome de “El Tablón”. Cando o viño era bo e lle quedaba pouco decíalle ao que quería unha taza: “Ese que queda aí é para min, fillo. Ti se queres toma do outro”. Dunha vez atopou a José Otero González (Mañas) en Madrid e este levouno a ver o Palacio Real, Museos, Igrexas... ao voltar contou que viña contento polo que vira, pero que pasara moita sede porque non lle deixara un momento para ir a un bar. Unha das súas frases máis famosas era: “O que traballos busca, malos traballos o persiguen”.

 

Míguez Alfaya, Bernardino “Neno” “El Tanque” “El León Gallego”: Dianteiro centro. Destacouse en Redondela moi xoven, o que unido á súa baixa estatura lle valeu o alcume de “Neno”. O seu derradeiro equipo na nosa vila foi o Redondela F. C. fundado en 1924. Pouco despois, en 1926, emigrou a Cuba onde xogou en varios equipos da primeira categoría, chegando a proclamarse campión da liga cubana.

 

Macoco. Foto: galegos.es
Macoco. Foto: galegos.es

Pazos González, Francisco“Macoco” (Redondela, 31-10-1908): Defensa. Equipos: En 1927 formaba co modesto redondelán España F. C. Ese ano pasa ao titular da vila, o Redondela F. C. (1927-1928). Logo virían:Leonesa (1928-29),Eiriña (Serie A, 1929-1930), R. C. Celta (Serie A, 1930-31), Palencia (1931), Orense F. C. (Serie A, 1931-33), Galicia- resultado da unión do Orense e o Burgas-(1933-34), Unión Sporting de Vigo (1934-35, ascenso a 2ª División) e Lemos (1935-36, Serie A).

         En agosto de 1934 os redondeláns Macoco e Pierla son cedidos ao Tea F. C., de Ponteareas, para xogar un partido contra o Turista. Nesta época Macoco tamén xogaría amistosos co Redondela F. C.

          Un pouco antes do inicio da Guerra Civil, foi fichado xunto a Talladas polo redondelán Emilio Cal, que era directivo do Galicia S. C. de Salvador de Bahía (Brasil). Naquela cidade casou, tivo seis fillos e alí viviu ata o seu falecemento en 1984.

http://galegos.info/es/francisco-pazos-gonzalez


Pierla 1934 Unión Sporting Foto todocolección.net
Pierla 1934 Unión Sporting Foto todocolección.net

Pierla: Defensa. Formouse no Redondela F. C. Fichou polo R. C. Celta, equipo no que non tivo oportunidades e nin sequera chegou a debutar na liga. Regresou ao Redondela F. C. co que seguía na 1932-33. En agosto de 1933 aparece xogando no Choco C. F. Pouco despois alinéase co Unión Sporting de Vigo (1933-36), co que gañaría o Campionato Galego e xogaría en 2ª división na tempada 1935-36. Entre medias xogou algún amistoso co Redondela F. C.

          En maio de 1934 foi convocado para xogar coa selección da zona sur de Galicia dous partidos contra o do norte, para escoller aos xogadores que competirían coa selección galega no campionato rexional. Poucos meses despois o RC Celta intenta fichalo, mais a operación non se concreta por considerar unha cifra moi alta as 4.000 pesetas que o Unión pide por el. En agosto de 1934 os redondeláns Macoco e Pierla son cedidos ao Tea F. C., de Ponteareas, para xogar un partido contra o Turista.

Pouco tempo despois, en 1936, sería Emilio Cal o que quere fichalo xunto a Talladas para o equipo Galicia S. C. de Salvador de Bahía, pero negouse, sendo finalmente Macoco o que marchara a Brasil.

         Finalmente ficha polo R. C. Celta para xogar en primeira na 1936-37, pero o inicio da Guerra Civil provoca a suspensión da competición. Apesares disto aínda chegaría a disputar co Celta o Campionato de Galicia daquela tempada.

Despois do parón provocado pola guerra, a finais de 1939 atopoo reforzando xunto aos irmáns Cabezo ao Redondela F. C., acadando a victoria na Copa Stadium en Ponteareas e disputando a Copa Pro-Campo, en Pontevedra. Coa reanudación das competicións en 1940, pasa a formar no Celta B (1939-40), que resultou vencedor da Serie B.

Puga. Foto Antonio Ocampo. Bodas de Oro.
Puga. Foto Antonio Ocampo. Bodas de Oro.


Puga Martínez, Segundo“Chicuelo”: Centrocampista. O primeiro dato que teño del é a principios de 1926, xogando no modesto España F. C., de Redondela. Despois formaría co primeiro equipo da vila, o Redondela F. C. (1926-1929). Coincidindo coa creación da Liga Española ficha polo Celta, xogando en 2ª (1929-1930) . Co clube celeste gañaría o Campionato Galego dese ano, mais na Liga non tería continuidade, polo que despois de xogar algúns amigables ao final da tempada deixa o clube.

          Logo pasaría ao Ourense (1931-33). Nese ano inicia os seus estudos de Maxisterio en Pontevedra polo que ficha por un clube daquela cidade, o Eiriña (1933- ¿?).

          En maio de 1934 aparece nas filas do Redondela F. C.  

          Despois da Guerra Civil, aparece xogando nunha selección de Redondela en 1943. Xa veterán participaría na Serie A na tempada 1948-49, co C. D. Redondela. Nese ano de 1949 emigraría a Arxentina.

          Deportista completo, de novo tamén practicou o waterpolo (Ver>Waterpolo)e, nos anos 40 destacouse no Tenis e no Tenis de Mesa (Ver> Outros deportes)


 

Rodríguez López, Juan“Rodríguez II” “Redondela” (Redondela, 1899/Río de Janeiro (Brasil), 1961): Interior dereito. En Redondela nos seus inicios era coñecido como “Rodríguez II” para diferencialo do seu irmán Manolo, pero nas alineacións dos equipos doutras vilas nos que xogou aparece como “Redondela” e en contadas ocasións como “Rodríguez”. Formouse nos equipos de Redondela e xogou co Fénix F. C. e co Sporting Club antes de marchar ao Fortuna (192?-1923) de Vigo, co que xa xogaba en 1922. O 11 de marzo de 1923, formaría no derradeiro partido do Real Fortuna contra o Real Sporting de Vigo, fusionándose pouco despois os dous clubes para que nacera o Celta.

Neste tempo tamén chegou a formar co Liga Popular de Redondela. Pouco despois fichou polo Pontevedra Athletic Club (1923-1926), equipo da Serie A, debutando en xullo co tamén redondelán Julio Sánchez. En maio de 1924 foi cedido ao Deportivo de A Coruña, para xogar contra a selección de Uruguai, que preparaba a súa participación na Olimpiada. En setembro, volta a este equipo para xogar contra o Español de Barcelona.

Na tempada 1924-1925 co Pontevedra Ath. Sufre unha grave lesión da que reaparece en maio, apesares do que xogou 32 partidos de 43 posibles e marcou 21 goles, sendo o máximo goleador do equipo. Ao ano seguinte, en marzo de 1926 non ten piedade do Redondela F. C. e márcalle dous goles nun amigable.

En agosto de 1926 o Athletic recibe a visita do Deportivo da Coruña (1926-1928) como compensación pola súa fichaxe e a do seu compañeiro, Ramón Rey. Na súa primeira tempada neste clube convírtese nunha peza fundamental e acada o Campionato Galego, título que revalida na súa segunda tempada no clube.

En setembro de 1928 regresa á vila fichando polo Redondela F. C. (1928), daquela na Serie B, pero que renuncia a xogar en protesta por permitirse a participación de equipos de Vigo que non contan con campo propio e inscriben como seu os doutros concellos.

Daquela volta á Serie A, cedido ao equipo pontevedrés Eiriña (1928-31). Para a seguinte tempada 1929-30 é fichado definitivamente por este equipo co tamén redondelán Macoco. Neste equipo comeza a a xogar ás veces na defensa.

En 1931 ficha polo Orense F. C. (1931-32), onde volta a coincidir con Macoco e o tamén redondelán, Lamas. Ao ano seguinte pasa a outro dos grandes clubes galegos da época, o Unión Sporting de Vigo (1932-¿?).

             Nunca se esqueceu do seu pobo e ano tras ano, nos meses sen competición xogaba co Redondela F. C., como en xullo de 1926, cando disputa un amigable contra o Celta.

 

Sánchez Cadavieco, Julio: Interior esquerda. En Redondela formou parte do histórico Liga Popular. En xullo de 1923, xunto ao tamén redondelán Juan Rodríguez “Redondela”, debutou co Pontevedra Athletic Club (1923-26), equipo da Serie A. Na 1924-1925 co Pontevedra At. xogou 34 partidos de 43 posibles e marcou 13 goles, sendo o cuarto goleador do equipo. Este clube permitiulle xogar algún amigable co Redondela F. C. despois da súa creación en 1924. Para a tempada 1926-27 dábase por pechada a súa renovación pero a decisión do Athletic de non disputar a Serie A por non estar dacordo co calendario provoca a súa marcha do clube.

Daquela volta á vila co Redondela F. C. (1927). Pero segue chamando a atención da serie A e o ficha para esta categoría o Endem (1927-28), de A Coruña. En maio de 1928 volta ao Redondela F. C. (1928) o xa veterán Julio Sánchez a requirimento da nova xunta directiva. Sería o primeiro dunha serie de reforzos ao que seguirán Juan Rodríguez e varios xogadores de equipos vigueses. Pero a creación dun gran equipo na vila desmoróase coa renuncia a xogar a Serie B, en protesta por permitirse a equipos de Vigo que non contan con campo propio, a inscribiren como seus os doutros concellos.


 

 

Serín Foto cedida J Serín-Arquivo Concello
Serín Foto cedida J Serín-Arquivo Concello

 

Serín Figueroa, Jaime: Medio. En Redondela xogou nos históricos Liga Popular (1923) e Redondela F. C. (1924-1925). En xuño de 1924, con Cabezo e os irmáns Villar é cedido ao F. C. Pontevedra Athletic Clubpara xogar un amigable contra o Celta. Ese mesmo mes tamén xoga un partido con Cabezo no Eiriña, sustituindo a un lesionado. Inicia a tempada 1925-26 no Redondela F. C., fichando logo polo R. C. Celta (1925-1926), co que gaña o Campionato Galego e coincidindo no equipo con Nicha e Cabezo.

         O servicio militar supón un parón na súa traxectoria futbolística. Non reaparecerá ata novembro de 1927, de volta no Redondela F. C., equipo no que seguía a xogar na 1932-33. A mediados dos anos 40, era o entrenador do C. D. Redondela, que disputaba a 3ª División.


 

José Tunel Cabaleiro Talladas
Tallada. Foto: A Tarde 28-3-1988


Tunel Cabaleiro, José“Talladas” (Redondela, 3-8-1912): Porteiro. Nado o 3-8-1912. En 1930 aparece xogando no modesto equipo redondelán Cabezo F. C. De aí pasa ao titular da vila, o Redondela F. C. (1931-33). Logo sería fichado polo Porriño (1933-35), daquela na Serie B. Ante a súa marcha este equipo agasallaríao cun partido homenaxe en marzo de 1935.

          O seu seguinte clube sería o Union Sporting de Vigo, co que xogaría en 2ª división na (1935-36), sucedendo na portería ao tamén redondelán Lamas. Polo medio aínda xogaría un campionato en Ponteareas co Redondela F. C. en agosto de 1935.

          Antes do inicio da Guerra Civil emigra a Brasil despois de que Emilio Cal o fichara xunto a Macoco para xogar no Galicia S. C. (1936-1937). As súas boas actuacións ábrenlle as portas do Flamengo (1937-1938), no que coincidiu con grandes xogadores brasileños como Leónidas, Jarbas ou Natale, acadando o 2º posto no Campionato Carioca. Logo xogaría no Santos (1938-1943), Jabaquara (1943-45) e Espanha (1945-46).

          En febreiro de 1946, de regreso en Redondela marcha a Barcelona a probar polo CD Español, pero a fichaxe non se chega a concretar. Nesta época tamén se disparan os rumores dunha posible fichaxe polo RC Celta e, aínda en agosto, se asegura que pode estar na presentación da nova tempada.

TalladasII FOTO19470504 El pueblo gallego
TalladasII FOTO19470504 El pueblo gallego

Túnel Cabaleiro, Santiago “Talladas II”: Porteiro. O primeiro dato que atopo del é como infantil en 1940 formando no Aspirantado, equipo da Juventud de Acción Católica de Redondela. O seu paso a maiores coincide cunha época sen equipos na vila, polo que comeza a xogar no equipo vigués Arenas de Alcabre (1942-43), que disputa a Serie C. En abril de 1943 xoga como titular nunha Selección de Redondela. A principios de 1944 pasa ao Rápido de Bouzas (1944-46). Con este equipo proclámase campión da Serie A en 1945, perdéndose a promoción a Terceira por unha lesión.. En febreiro de 1946 o seu irmán José, de vacacións en Redondela, tenta levalo con el a Brasil sen conseguilo. En xuño xoga un amistoso co C. D. Redondela, enfrontándose ao Turista.

            Con 22 anos debuta en Terceira División co Berbés de Vigo, (1946-47). En maio de 1947 recibe unha oferta para xogar en Brasil, no Galicia, equipo no que xa xogara o seu irmán. Mais Santiago négase novamente a abandoar a súa terra. Despois dun paso fugaz pola Serie A, co Zeltia, de Porriño, regresa ao Berbés (1948-49).

            Logo pasaría polo Pontevedra, (1949-50) onde actúa de suplente. A mediados de 1950, cambia novamente de equipo e marcha, esta vez como titular, ao Arosa, (1950-51) de Terceira División. A principios de 1952, ficha polo San Lorenzo, de A Guarda, equipo máis modesto que xogaba a liga comarcal.

Redondela Nicha
Nicha. Foto: Bodas de Oro. Antonio Ocampo

 

Villar Mínguez, Antonio“Villar II” “Nicha”: Dianteiro. Nos seus inicios en equipos de Redondela era coñecido como “Villar II”, por xogar tamén no equipo o seu irmán maior, José. Formou parte do histórico Liga Popular (1923), de Redondela. En 1924 xogaba no recén creado Redondela F. C., o que non lle impedía participar co Athletic de Pontevedra nun partido contra o Celta.

En 1925 os xornais comezan a referirse ao Redondela F. C. como “o equipo de Nicha”. No vran dese ano xoga varios amigables co R. C. Celta e o Athletic de Pontevedra.

Para a seguinte tempada, xunto con Cabezo, ficha precisamente polo R. C. Celta (1925-1933). Debutaría ante o Español de Ricardo Zamora marcandolle dous goles nun partido que remataría 5-0 a prol do Ceelta. O 27-11-1927 foi convocado coa selección española amateur para enfrentarse á profesional en partido de preparación para as Olimpiadas de Amsterdam 1928. Co Celta gañou tres Campionatos de Galicia. En 1928 xoga un partido cunha selección de Vigo que se enfronta a outra de Oporto, tendo a mala sorte de fracturar unha perna. Esta grave lesión impídelle ter continuidade co Celta, e o clube decide prescindir dos seus servizos en 1930.

A piques de iniciarse a tempada 1930-31, Nicha recibe ofertas de varios clubes galegos, polo que o Celta envía a Redondela a un directivo para tentar contratar de novo ao xogador. Finalmente, chegan ao seguinte acordo: 1.000 pesetas, un soldo ao mes de 300 e, a conta do clube, un sustituto que atendera a súa perruquería os días que houbera desprazamento, tamén se recollía o aumento de soldo si daba un bo rendemento. En abril de 1931 o clube considerao un indisciplinado, mentras que Nicha reclama que se cumpran os termos acordados. Finalmente abandoaría o clube en 1933.

Os seus números son espectacculares, 47 goles en 66 partidos oficiais, un gol cada 126 minutos un dos mellores promedios da historia do Celta. Dende o nacemento da Liga Española, en 1930 ata a súa marcha en 1933, marcou 15 goles en 19 partidos de liga, xogando na Serie A na 1930-31 e en 2ª as outras dúas tempadas.

Como dato curioso en xullo de 1926, enfróntase ao propio Celta nun amigable, no que con Cabezo reforzan ao Redondela F. C.

En agosto de 1935 xogaba co Redondela F. C. Despois da Guerra Civil aínda pisaría Balaidos en xuño de 1940, xogando contra o Celta nun combinado de ex-xogadores deste equipo nun partido homenaxe a Balbino.

 


 

Villar Mínguez, José“Villar I”: Defensa. Formado nos clubes redondeláns, na tempada 1923-24 formaba con Cabezo o centro da defensa do Alfonso XIII, de Pontevedra, que gañou a Serie B. O equipo daquela non podía subir por carecer de campo, pero puido disputar o Campionato de España como campión galego vixente. A principios de 1923 este equipo permitiulle xogar no Liga Popularde Redondela ata o inicio da Copa Pontevedra. En marzo de 1924 é cedido ao Eiriña para enfrontarse ao Celta ao que derrotan por 3-1. Chegado o vran xoga amigables co Redondela F. C., equipo recén creado. En xuño de 1924, xunto con Cabezo, Serín e o seu irmán Nicha reforzan o Athletic de Pontevedra nun amigable co Celta. Nese mesmo mes volta a ser prestado ao mesmo equipo, coincidindo nesta ocasión con Julio Sánchez.

Na 1924-25 seguía no Alfonso XIII, proclamándose novamente campión da Serie B. Rematada a competición volta a xogar amigables co Redondela F. C. En xuño de 1925 actuou como reforzo do Athletic de Pontevedra, co seu irmán e Cabezo, fronte ao Celta. Ese mes tamén xoga co Eiriña en dous partido, un deles en A Coruña no que venceron ao Deportivo por 3-1. En xullo volta a enfrontarse ao Depor formando parte dunha selección dos equipos da cidade de Pontevedra. E por terceira vez, en novembro, vence ao Depor por 1-0 co Alfonso XIII. Nesta última ocasión a gran laboura defensiva foi premiada polo público que sacou a ombros a Martín, Freire e o propio Villar.

Para a tempada 1925-26 pasa a formar parte do Artillería de Pontevedra, equipo que xurde como intento de crear un gran clube en Pontevedra con xogadores procedentes principalmente do Eiriñae o Alfonso XIII.

A tempada 1926-27 sería a última que xoga co Alfonso XIII, por emigrar a Cuba.

En xaneiro de 1928, recén regresado de América, alíñase co Alfonso XIII, para enfrontarse ao Deportivo. Remata a tempada co equipo vigués Germania (1927-28). A desaparición do clube ao rematar a tempada traeno de volta á nosa vila, fichando polo Redondela F. C. (1928- ) con dous compañeiros do Germania, Vello e Fernández. O clube renuncia a xogar a Serie B en protesta porque os equipos de Vigo que non contaban con campo, estableceran como propios os de Moaña, Cangas e Bueu; co conseguinte perxuizo polo incremento nos gastos en desprazamentos.


 

2ª Metade do S. XX. A canteira do C.D. Choco.

            En 1953 fúndase o C. D. Choco que vive a súa etapa máis gloriosa no periodo 1960-66, xogando en Terceira 5 tempadas. Se temos en conta que ata a 1977-78 non se creou a 2ª B, podemos dicir que se codeou co mellor do futbol galego da época. Isto explica o salto de varios xogadores ao Celta pero, ademáis dos que enumero a continuación, outros que quedan no tinteiro probaron fortuna en equipos de Terceira como o Compostela ou o Arsenal, de Ferrol. Máis fortuna tería o xogador máis destacado desta época, Rubiñán, que vía Ourense-Deportivo chegaría ao Real Madrid.

 

Hortas co Celta 1978-79. Foto: www.todocoleccion.net
Hortas co Celta 1978-79. Foto: www.todocoleccion.net


Hortas Vidal, Fermín “Gato” (Cesantes, 15.05.1954): Porteiro. Coñecido como o Gato dende os seus inicios nas categorías inferiores do C. D. Choco, pasaría de xogar naquel clube, daquela na Serie A, ao Gran Peña (1975-1976) de 3ª División.

         Do filial daría o salto ao primeiro equipo do R. C. Celta (1976-1980), daquela en primeira. Na súa primeira tempada 75-76, tan só xogou o derradeiro partido fronte ao Recreativo de Huelva. Logo o seu papel limitaríase a ser suplente de Fenoy, xogando só os partidos de Copa, pero unha gran actuación en octavos no Camp Nou onde eliminaron ó F. C. Barcelona abriulle as portas da titularidade, non podendo evitar o descenso do equipo. O posterior fichaxe de Capó voltaría a pecharlle as portas da titularidade. En total na liga xogaría co Celta 2 tempadas en 1ª, xogando 20 partidos, e 3 en 2ª, xogando 23.

           Despois de baixar o equipo a 2ªB, ficharía polo Linares (1980-1981) de 2ª. E en 1981 ficha polo C. D. Ourense de 3ª División conseguindo o ascenso a 2ª B na tempada 1984-85. Xogaría sempre na mesma categoría.neste equipo ata a súa retirada na tempada 1990-91.

         Establecido en Ourense non abandoou o mundo do futbol exercendo varios anos como entrenador nas categorías inferiores. No 2011 voltaría ao C.D. Ourense como entrenador dos porteiros.


 

Miñán. Foto: Mundo Deportivo
Miñán. Foto: Mundo Deportivo


Miñán Sobral, Fermín (Cesantes, 8.07.1949): Porteiro. Debutou en 1965 con 16 anos en 3ª división co C. D. Choco, xogando as tres seguintes tempadas con este equipo na Serie A Rexional (1965-1969). Voltaría a 3ª co Gran Peña (1969-1970). En maio de 1970 a lesión dos porteiros do R. C. Celta (1970-1971) provoca o seu debut na Copa do Rei fronte ó Barcelona con pouco máis de 20 anos, partido que perderon 3-0. Sen máis oportunidades ficha polo C. D. Castellón (1971-Marzo 1972) de 2ª. Ó final desta tempada a xoga como cedido no Barcelona Atlético (actual Barcelona B) de 3ª. Volta ó Castellón (1972-1973), co que tan só xoga amigables polo que en decembro de 1972 é cedido ao Villarreal C. F. de 3ª. Na 1973-74 ficha pola U. D. Alcira, recén ascendido a 3ª e que perde a categoría esa mesma tempada.

 


Germán co Racing de Ferrol. 1968-1969
Germán co Racing de Ferrol. 1968-1969


Muiños Lamas, Germán (Redondela, 9-10-1943): Dianteiro. Formouse na canteira do C. D. Choco, equipo co que debutou sendo aínda xuvenil(1959-1962). Durante dous tempadas foi convocado coa Selección Galega xuvenil. A 1962-63 iniciouna xogando na S. D. Ponferradina, conseguindo13 goles en 16 partidos. Tan bo promedio abriulle as portas de Segunda División da man do R. C. Celta (1963-65), fichando o 31 de xaneiro de 1963 con tan só 19 anos. No que quedaba de liga marcaría 4 goles en 10 partidos. Ao ano seguinte o novo entrenador Joseíto incompresiblemente apenas contou con el, apesares da súa facilidade goleadora, xa que marcou 6 goles, 3 deles contra o Badalona. Na súa última tempada no Celta o técnico seguiu sen darlle oportunidades, rematando o seu paso polo equipo celeste con 10 goles en 21 partidos.

          Fichou logo polo S. D. Compostela (1965-66), co que recibiu o Trofeo Veloso como máximo goleador de 3ª División con 38 goles. Voltou a Segunda co Racing de Ferrol (1966-73). Na súa primeira tempada neste equipo marcaría 12 goles. Na 1969-70 con este equipo chegaría ata cuartos de final na Copa del Generalísimo (actual Copa do Rei) quedando eliminados co Valencia. Co cambio de entrenador na 1971-72 perdería protagonismo neste clube que acabaría por descender. Despois de pasar pola terceira división (non había 2ªB) abandoaría o equipo. Despois fichou polo Albacete (1973-74), que daquela disputaba a Rexional Preferente.

          Curiosamente o seu fillo, Germán Muíños, triunfou no mundo do balonmán.

 


Gonzalo, co Choco en 1963 Foto El Pueblo Gallego
Gonzalo, co Choco en 1963 Foto El Pueblo Gallego

 

 

Muíños Lamas, Gonzalo: Irmán de Germán. Formado no C. D. Choco destácase como xuvenil e comeza a xogar no primeiro equipo na tempada 1956-57. En marzo de 1957 é preseleccionado paraa xogar 2 partidos en Madrid nunha convocatoria de 36 xogadores da que sairía o equipo que representaría a España no Mundial Xuvenil dese ano.

         Comezan a chegar as ofertas e, en maio dese ano, xoga un amistoso co Arenal de Santiago, equipo que como o Choco estaba inmerso na fase de ascenso a 3ª. A fichaxe non se concrearía, e ficharía finalmente pola Ponferradina (1957-58),ao que seguirían C. D. Ourense (1958-59) e Turista (3ª, 1959-60).

          Para a 1960-61 volta ao C. D. Choco que por primeira vez xoga en Terceira. Despois dun parón provocado polo cumprimento da mili en Melilla, volta ao C. D. Choco en 1962, conseguindo un novo ascenso a 3ª. Nesta división tamén xogou co Monforte de Lemos. Na tempada 1967-68 era o entrenador do Choco.


 

 


Carlos Muíños. Foto cedida por D. Reboredo
Carlos Muíños. Foto cedida por D. Reboredo

Muíños Reboredo, Carlos“Carlos Dula” (Redondela, 17-08-1941): Dianteiro. Curmán dos anteriores. Despois de pasar por varios equipos infantís de Redondela, con 14 anos pasou a formar parte do C. D. Choco xuvenil, co que participou no Campionato de España de 1957. Ese mesmo ano co C. D. Choco acadou o Subcampionato Galego de Afeccionados. A pesares da súa xuventude foi preseleccionado galego.

          En 1958 e 1959, xogou coa Selección Galega xuvenil, sendo no seu segundo ano o máximo goleador do equipo no Campionato de España, apesares de xogar de extremo esquerdo.

          Deixou o clube para fichar poloZeltia de Porriño (1959-60). En 1960 foi fichado polo R. C. Celta, onde tan só disputou algún amigable de pretemporada. que o cedeu ao Choco, recén ascendido a 3ª, para recuperalo en novembro para disputar o resto da liga de 2ª División (1960-61). Voltou ao C. D. Choco, xogando en 3ª (1961-62).

         Na seguinte tempada pasou ao Pontevedra, de 2ª (1962-63). Tan só xoga 4 partidos pero o clube acada o ascenso a 1ª División. Na seguinte tempada (1963-64), segue sen conttar con oportunidades e tan só xogou un partido en primeira, o 2 de febreiro de 1964 contra o U. D. Levante, e que remataría con empate a uns.

          Voltou a 3ª para ascender a 2ª co Racing de Ferrol (1964-1969). Logo regresaría ao C. D. Choco onde poría punto final á súa carreira futbolística.

          Antes de adicarse ao futbol tamén se destacou como nadador. (Ver Natación e Waterpolo).


Paz-Choco xuvenil, 1963 Foto El Pueblo Gallego
Paz-Choco xuvenil, 1963 Foto El Pueblo Gallego

 

 

Paz Núñez, José Álvaro(Redondela, 1940): Extremo. Destacado xuvenil do C. D. Choco e da Selección Galega, comezou a xogar co primeiro equipo na Serie A na 1962-63, disputando a liga de ascenso a terceira. Para a seguinte tempada foi fichado polo Pontevedra, daquela en 1ª, quedando no Choco en calidade de cedido para disputar a 3ª División. En xaneiro de 1964, foi convocado pola Selección Nacional Xuvenil para xogar un amigable en Madrid contra o Sporting de Gijón, equipo de Segunda. En maio dese ano é requerido polo Pontevedra para xogar a Copa del Generalísimo (actual Copa do Rei).

       A seguinte tempada (1964-65) é cedido ao Compostela, daquela en 3ª. Para a 1965-66 é pretendido polo Salamanca e a Leonesa pero non se concreta ningúnha fichaxe. Fai a pretemporada co Pontevedra, no que conta con poucas oportunidades polo que volta a Santiago xogando en 3ª co Compostela, xunto a Germán e Araujo (“Charrisco”). Neste equipo pasaría a práctica totalidade da súa vida deportiva.

         Na tempada 1970-71 atopábase de volta no C. D. Choco, que daquela disputaba a Primeira Rexional.


 

Cromo de Rubiñán.
Cromo de Rubiñán.

 

Rubiñán Soutullo, Benito (Redondela 11-9-1949): Lateral esquerdo (tamén xogou como mediocampista e extremo esquerdo). Comezou xogando na Serie A Rexional no equipo que se formou, o C. D. Choco (1967-68). Neste clube era coñecido como Rubiñán III por coincidir con dous irmáns maiores e un máis xoven. En novembro de 1968 ficha polo C. D. Ourense (1968-1970) co que acada o ascenso a 2ª división. Pero pasa a xogar nesta categoría co Deportivo da Coruña, ascendendo a Primeira na súa primeira tempada 1970-71. Tralo descenso deste equipo na 1972-73 é vendido ó Real Madrid por 6 millóns de pesetas e un partido do Madrid en Riazor. No clube branco  xogou durante 4 tempadas, sendo baixa no 1977 por ter a mala sorte de ter unha grave lesión e de triunfar Jose Antonio Camacho no seu posto. Coincidiu no clube branco con xogadores como Pirri, Amancio, Del Bosque, Breitner, Santillana ou Miguel Ángel. Logrou 2 Ligas e 2 Copas do Generalísimo (actual Copa do Rei). Os seus números de partidos e goles no Real Madrid foron: Liga 70(6), Copa 17 (2), Copa Europa 5, Recopa 5 e UEFA 1.

Aínda xogaría tres tempadas máis en Primeira co Burgos (1977-1980) e unha no Murcia (1980-1981). Retirouse despois de dez tempadas na 1ª división, nas que conseguiu 15 goles en Liga, moitos deles de falta. Despois dun tempo xogando ao futbol sala cos amigos en febreiro de 1983 anúnciase a súa volta á Primeira División no mediocampo do Deportivo da Coruña. Unha vez retirado aínda xogaría no equipo de veteráns do Real Madrid.

     

Picho na súa etapa no Sp. Covilhas Foto: www.ceroacero.es
Picho na súa etapa no Sp. Covilhas Foto: www.ceroacero.es

Suárez Montero, Victoriano “Picho”. (Redondela 29-09-1930) Interior dereita. Futbolista redondelán que despois de pasar polos equipos modestos vigueses Castro C. F.(1947-48), C. D. Bouzas (1948-1949)e Casablanca (1949), en xullo de 1949 fichou polo Berbés (1949-1950) de 3ª división. O clube remata a tempada loitando pola permanencia, pero o bo xogo de Picho sírvelle para serfichado polo R. C. Celta, daquela en 1ª División. A falta dun oco no equipo entra la lista de arredor de dez xogadores que son cedidos. Marcha ao GimnásticaLucense (1950-51), do grupo primeiro de 2ª división. O equipo despois dun mal inicio acabaría na parte alta da táboa con Pichode titular.

          En xuño de 1951 regresa ao R. C. Celta, participando en varios amigables dese vran. En agosto, repítese a historia, sendo cedido desta volta ao Pontevedra (1951-52), de 3ª División. Apesares de amosarse máis goleador e ser un xogador de peso no equipo (era encargado de lanzar os penaltis), en maio de 1952, o Pontevedra non amosa interese pola súa continuidade. De volta en Vigo, o Celta concédelle a liberdade xunto a outros doce xogadores.

          Xoga daquela no Deportivo Guardés(1952-53), na Serie A. Despois deunha boa tempada en setembro de 1953 proba polo Club Ferrol, pero a fichaxe non chega a concretarse.

          Pasa a xogar en 3ª División co Turista(1953-54). Unha boa actuación ante o Arsenal, provoca que o Club Ferrol (1953-54), de 2ª división, se decida finalmente a fichalo en xaneiro de 1954. O equipo remata a tempada en mitade da tabla, sendo Picho un dos destacados, apesares do cal abandoa o clube. En xuño de 1954 forma nunha selección viguesa patrocinada polo Celta, que se enfronta ao Viana do Castelo. O resultado sería de empate 3-3, sendo os tres goles marcados por Picho. A finais dese mesxoga co R. C. Celta en Redondela na homenaxe a Cabezo. En xullo participaría con outra selección viguesa fronte ao Turista, nun partido homenaxe.

          Daría o salto a 1ª división con 24 anos, no Hércules (1954-1955). Neste equipo non conseguiría facerse coa titularidade e tan só disputaría 7 partidos de liga, marcando un gol.

         De aí daría o salto á 1ª división portuguesa, xogando coSportingCovilha (1955-1958). Na súa primeira participación na liga lusitana marcaría 21 goles en 24 partidos.

          Apesares de xogar no país veciño atopa tempo para xogar na nosa terra. En xullo de 1955, cunha selección de xogadores vigueses volta a enfrontarse ao Turista nun amigable, e un mes despois con outra selección xoga contra o Celta. En decembro de 1955, xoga co Celta nun partido co Pontevedra a beneficio do defensa Bahamonde. En xaneiro de 1956, xoga uns minutos cunha selección de suplentes do Celta e Real Madrid marcando o gol da victoria ao arxentino San Lorenzo de Almagro. En xuño marca dous goles co Celta nun amigable co Ferrol. Tamén en xuño reforza ao Orense no Trofeo Corpus daquela cidade. E a finais dese mes xoga nun combinado Turista-Celta nun partido homenaxe.

          Coa liga 1957-1958 xa comezada troca de equipo en Portugal e pasa ao Belenenses.

          En marzo de 1958, ficha polo Orense (1957-58), como reforzo para o final da tempada, debutando contra o Real Madrid nun partido homenaxe. Na promoción a segunda contra o Deportivo perden 2-1, marcando el o gol da honra.

          Regresa ao equipo lusitano, SportingCovhilla (1958-1961). No computo total neste equipo xogaría en primeira 97 partidos e marcaría 66 goles. Das súas tempadas en Portugal destacar que foi máximo goleador da Copa con 15 tantos, sendo daquela o mellor rexistro dunha competición na que chegou a ser finalista, ademáis acadou o 2º e o 3º posto na Liga.

          En xaneiro de 1961, cando contaba 30 anos, sofre unha fractura do tendón de aquiles que o mantén seis meses lonxe dos terreos de xogo. O equipo portugués concédelle a liberdade, pero deixándolle as portas abertas para regresar se o desexa. Volta daquela a entrenar en Balaidos, xogando nesta época varios amigables e partidos-homenaxe formando co Turista e diversos combinados.

          En outubro de 1962, é probado polo C. D. Lugo nun partido contra o Sporting de Braga, mais a fichaxe non se concreta.

          O que semellaba o fin da súa carreira non foi tal, porque na 1969- 1970 aínda exercía como xogador-entrenador no Desportivo de Beja, da 2ª división portuguesa. Posteriormente emigraría a Brasil.



 

Xogadores do S. XXI. Actualidade.

 

Iago nun entreno co Huelva. Foto: www.marca.com
Iago nun entreno co Huelva. Foto: www.marca.com

 

 

Iago Bouzón: Defensa Central. Nado o 16-6-1983. Pasou do Casa Paco ás categorías inferiores do R. C. Celta. Foi internacional nas categorías inferiores da selección española destacando o segundo posto no Campeonato Mundial Sub-20 (tendo como compañeiro a Iniesta) e o triunfo na Meridian Cup Sub-17. Debutou co primeiro equipo do R. C. Celta con tan só 16 anos na Copa do Rei fronte ao Ferrol, pero en Primeira non o fixo ata a tempada 2003-2004. Na tempada 2005-06 xoga no Recreativo de Huelva, co que ascendeu a Primeira ese mesmo ano e descendeu na 2008-09. Na 2010-11 foi fichado polo equipo chipriota Omonia Nicosia que se clasificara o ano anterior para xogar a fase previa da Champions. No 2012 un par de malas actuacións o relega ao banquiño. Decide daquela regresar a España, fichando polo Jerez de 2ª División. Para a 2013-2014 ficha polo Córdoba. acadando o ascenso e xogando en 1ª na seguintte tempada.

Equipos: Celta B, Celta (2003-05), Recreativo de Huelva (2ª 2005-06, 1ª 2006-09, 2ª 2009-10), Omonia Nicosia (Chipre, 1ª 2010-12), Jeréz (2ª 2012-13), Córdoba (2ª, 2013-14, 1ª 2014-15)


 

 

Caloi e Couñago Foto globalgalicia
Caloi e Couñago Foto globalgalicia

Caloi: Dianteiro do C. D. Choco, co que fai unha boa tempada en 3ª División, no 2014 con Pablo Couñago e Yeray ficha polo Honka, de Helsinki (Finlandia), equipo de 1ª clasificado para a previa da UEFA.

Pablo Couñago co Celta Foto huelva24.com
Pablo Couñago co Celta Foto huelva24.com


Pablo Couñago: Dianteiro. Nado o 9 de agosto de 1979. O seu maior logro foi o Campeonato do Mundo Sub-20, cunha selección española na que xogaban Casillas, Xavi e Marchena. Neste torneo foi bota de ouro (máximo goleador) e balón de bronce (mellor xogador).

Formado na canteira do Casa Paco pasou ao Celta Xuvenil. Tras xogar no Celta B foi cedido ó Numancia (1998-99) e ó Recreativo de Huelva (99-00) equipos de Segunda División. O 15 de outubro do 2000 debutou en Primeira co R. C. Celta. Canso das poucas oportunidades que se lle daban neste clube, na tempada 2002-03 ficha polo Ipswich Town da Premier League inglesa, que ese mesmo ano descende á First Division (actual Championship). Despois de marcar 31 goles en 4 tempadas, volta á Primeira División española fichando polo Málaga no 2006 e que tamén descende.

No 2007 volta ó Ipswitch Town, que segue na Championship, marcando un gol de calcaño que é considerado o mellor gol da liga Inglesa. O 21-8-2010 é cedido ao equipo londinense Cristal Palace, que tamén disputa a Championship. Ao inicio da tempada 2011-2012 atopábase sen equipo.

No 2012 marchou a xogar ao  Dong Tam Long An F.C. de Vietnam que milita na 2ª división. A finais de ano continúa a súa aventura asiática fichando polo Kitchee de Hong Kong. Alí comparte vestiario con tres galegos, Dani Cancela, Yago González e “Chino” Losada.

De volta a España e en espera de mellores ofertas, en novembro do 2013 ficha polo C.D. Choco, co que logra unha gran media goleadora. Para a seguinte tempada acepta a oferta de  Shefki Kuqi, entrenador do Honka, e co que coincidíu no Ipswich como xogador. Este equipo de Helsinki (Finlandia) xoga na 1ª división e está clasificado para a previa da UEFA 2014-15. Pablo desta volta marcha acompañado por Caloi e Yeray cos que compartía o vestiario do Choco, e tamén cos galegos Martín Fernández (Barbadás) e o técnico José Luis Riveiro, do xuvenil B do Celta.


Yeray Couñago 2014 Foto: FC Honka Espoo
Yeray Couñago 2014 Foto: FC Honka Espoo

Yeray Couñago: Medio centro. Formado no C.D. Choco, despois de xogar en 2ªB co Coruxo, no 2014 emprende con Pablo Couñago e Caloi marcha a Helsinki a xogar co Honka, equipo que disputa a 1ª división e nesa tempada a previa da UEFA.

Equipos: CD Choco (Preferente 20¿?-2012), Coruxo (2ªB 2012-13), CD Choco (3ª 2013-14), FC Honka Espoo (Finlandia, 1ª 2014-¿?)


Mateo. Foto: www.celtavigo.net
Mateo. Foto: www.celtavigo.net

 

Mateo Míguez: Mediapunta. Nado o 11-5-1987. Formado no Casa Paco e fichado polo Celta con tan só 9 anos. Das categorías inferiores pasou ao Celta B e, o 13 de xaneiro do 2010, debutaría co R. C. Celta nun partido de Copa no que eliminarían ao Villarreal. Na tempada 2010-2011 sitúase como máximo goleador do Celta B, o que lle permite ter oportunidades en 2ª co primeiro equipo. Pero a sorte non lle acompaña e na 2011-12 ficha pola Ponferradina recén descendido a 2ª B. Este mesmo ano xoga a Copa do Rey contra o Real Madrid e ascende a 2ª. Despois do seu paso pola división de prata volta a fichar por un equipo de 2ª B para a 2013-14, o Guadalajara. Neste equipo non ten continuidade e marcha ao Coruxo.


 

 

 

Lloves co Pontevedra Foto: Gonzalo García-Diario de Pontevedra
Lloves co Pontevedra Foto: Gonzalo García-Diario de Pontevedra

Sergio Lloves Ferreiro(Redondela, 02/09/1987): Porteiro. Da canteira de Casa Paco pasou polo Rápido de Bouzas, Coruxo e Pontevedra. No vran do 2013 fichou polo Olafsvik Vikingur da Primeira División de Islandia, para os últimos 6 partidos da liga. Tan corto periodo serviulle para recibir o premio ao mellor debutante e recibir unha oferta de renovación. Durante o parón invernal naquel país en febreiro do 2014 pasa a xogar co Villalonga C. F. de Rexional Preferente. En xullo do 2014 volta ao Pontevedra.



 

 

Costas Foto Faro de Vigo
Costas Foto Faro de Vigo

David Costas Cordal (Chapela, 26/03/1995): Defensa. Deu as súas primeiras patadas a un balón no pavillón de Chapela, logo iniciouse no futbol cos benxamíns do Chapela e en alevíns marcha para o Celta. Na tempada 2013-14 debuta en Primeira co R. C. Celta, con tan só 18 anos.

 

Futbol Feminino

Ana González Rivera: Porteira. Comezou xogando a futbol sala no C. R. C. de Redondela e iniciouse no futbol da man do C. D. Choco. No 2012, co Erizana, de Baiona, foi elexida mellor porteira dos equipos galegos de 2ª división.

 

 

         

Os Colexiados

 

            O 14 de xaneiro de 1958 o colexiado que debía dirixir un Celta-Español non puido chegar a tempo, pitando o partido un colexiado de Redondela (descoñezo o nome). A súa actuación foi tachada de caseira xa que o partido foi gañado polo Celta por 1-0 con gol de penalty.

 

Bastos.  Programa Festa da Teixeira
Bastos. Programa Festa da Teixeira

      Jesús Bastos Martínez: Colexiado nado no Viso. Sendo colexiado da 2ªB unha folga dos colexiados de 1ª e 2ª propiciou o seu debut na máxima categoría dirixindo un Real Valladolid-Athletic de Bilbao. Logo pasaría a ser colexiado de 2ª e linier en 1ª. Retirouse no 2008.

 

Corpo Técnico

Solla Foto ceroacero.es
Solla Foto ceroacero.es


 

Juan José Solla Aguiar: Comezou a traballar como preparador físico dos xuvenís do R. C. Celta, de aí pasou ao Pontevedra (2ªB, 2006-08) e Cádiz (2ªB e 2ª, 2008-10). Seguiría en 2ª pero xa como 2º entrenador co Villarreal B (2010-11). Na tempada 2011-12 inicia a súa aventura grega no Olimpiakos Volos, equipo que disputa a previa da UEFA, da que é descalificada por un escándalo de corrupción. No 2012 volta a España cun equipo de 2ª, o Almería, conseguindo o ascenso a 1ª. No 2013 marcha como preparador físico ao Osasuna. No 2014 ficha polo Málaga C. F.


 

 


Texto: Juan Migueles

Actualizado: 19-10-2015

 

Escribir comentario

Comentarios: 2
  • #1

    Jesus Bastos Martinez (miércoles, 11 abril 2012 13:15)

    Hola, acabo de ver la pagina web por primera vez, quiero daros mi felicitacion por la recopilacion de tantos y tan importantes datos. Tambien es la primera vez que puedo informarme de los redondelanos que de una o otra forma consiguieron destacar en el mundo del futbol.
    Por ello quiero ponerme a vuestra disposición por si os puedo ser de ayuda para ampliar cualquier información respecto a la que mostrais de mi o cualquier otra. Mi telf. 629 40 17 17
    Gracias y un fuerte abrazo.

  • #2

    Anecdotario Redondelán (viernes, 13 abril 2012 10:47)

    Gracias Jesús polo teu interese, por desgraza sodes poucos os que vos ofrecedes a colaborar. Se queres aportar datos ou fotos faino mellor no e-mail superjmi@hotmail.com Seguimos en contacto. Saúdos.