Cancións de tasca e furancho II

 

OUTRAS COPLAS DA PEÑA XAN CARALLÄS

 

Foi Xan Carallás

Fundador de Redondela

o primer borracho

sen haber taberna

 

A Coca de Redondela

esperaba no camiño

a que Xan Carallás

lle dera un pouco de viño

 

COPLA nº4

Esta copla a parece noutros puntos de Galicia trocando o topónimo. Esta é a nosa versión:

 

O Carballo das Cen Polas

ten as follas reviradas,

que llas revirou o vento

nunha mañá de xiada.

 

RECOPILACIÓN DE COPLAS

Coplas recollidas en Colección de cantares galegos. José Casal Lois. Consello da Cultura Galega.

 


1

Pola mar abaixo vai,

pola mar de Redondela,

pola mar abaixo vai

quen no corazón me leva.

 

2

A túa honra, meniña,

xa pasou Redondela,

si me pagas con diñeiro,

eu che direi quen a leva.

3

Fun pola Peregrina

á vila de Pontevedra,

por San Roque fun a Vigo,

por Corpus a Redondela.

 

4

Namoreime en Redondela

é vin xantar en Padrón,

merendei en Paradela,

e vin cear a Corcubión


5

Este cantarciño novo,

quen o traería a esta terra,

unha miniña pequena,

da vila de Redondela.

 

VEXO VIGO

(Recollida en www.fillos.org/galicia)

 

Vexo Vigo, vexo Vigo

Tamén vexo Redondela

vexo a ponte de Sampayo,

camiño da miña terra.

 

Ó subila i-ó baixala

a costa de Reboredo

ó subila i-ó baixala

perdín a cinta do pelo.

 

Canto máis alto, máis alto,

nenas de Vilamaior,

canto máis alto, máis alto,

canto máis alto, millor.

 

Para mulas, Monterroso;

para vacas Guimarei,

e, para nenas arrogantes

terras donde m’eu criei.

 

As mociñas de Melide

choran e teñen razón

porque ningunha se casa

de presumidas que son.

 

Indo por Campos abaixo

n’encontrei senón ortigas ;

indo por Melide arriba

ai qué lindas raparigas!

 

Eu fun á Boente de riba

afiar o meu puñal,

para pasear de noite

ese camiño real.

 

Anque che son de Barreiro,

non che teño que perder,

ó que se meta conmigo,

a sangue ll’hei de beber.

 

Santiago é boa vila,

dá de comer a quen pasa;

levando cartos na bulsa,

pan trigo haino na plaza.

 

Indo para Portugal,

chegando á pena redonda,

acordáronseme as nenas,

e non sei si che volva!

 

Para cantar, viva Ordens;

para bailar, Folladela;

para mozos arrogantes,

vivan os da miña terra.

 

As nenas de Paradela

demas Dios para cantar;

Gargantiñas como elas,

d’aquí á Roma non-as hai.

 

Adiós, calle de Mellí;

adiós, campo de San Roque;

adiós, muiños de petos;

adiós, taberna do Forte.

 

Viva o Forte, viva i Forte;

i-o Ribeiro tamén viva!

entr’o Forte i-o Ribeiro,

alí teño a miña vida.

 

A aldea de Paradela,

de lonxe parece via;

hai uhna rosa na entrada

i-un carabel na salida.

 

a aldea de Visantoña

è ruín porque a fan;

se lle botan a semente,

tamén dá o azafrán.

 

Somos rapaces de Moldes,

de Moldes che somos nós;

i-anque chesomos de Moldes,

sabemos servir á Dios.

 

Ai a aldea de San Cosme

rodeada de fieitos!

O amor que n-ela entre,

ha de ser dos escolleitos.

 

Quero unha moza de Campos

c’unha saia de picote

e n’a quero de Melide

con tres mil reás de dote.

 

O muiño de Naseiro

bota a fariña por abaixo,

o que queira guapas mozas

ten que chegar á Tradiago.

 

O muiño de Naseiro

bota faniña por riba,

o que quiera boas mozas

pase pol-a ponte arriba.

 

Teño uhna moza nos Condes,

outra no Ribeiro d’Avia;

s’a dos condes é bonita,

a do Ribeiro lle gana.

 

Fuches á Villagarcía,

fuches e non viches nada,

non viches raiar o sol,

n’uhna mazán colorada.

 

As mociñas de Furelos

ben se poden alabar,

uhna taza de fariña

non-a saben amasar.

 

A Castela van os homes,

á Castela pra ganar;

Castela queda na terra

pra quen queira traballar.

 

Sempre m’andas preguntando

de que romería veño:

veño da feira de Curtis,

da feira de Curtis veño.

 

Comín castañas asadas

que viñeron de Padrón,

e bebín auga do rego,

matoume no corazón.

 

CANCIÓN DA GUERRA DE CUBA

            Esta canción a cantaba Manolo Barral cos seus amigos na taberna de Manolo Otero.

 

España perdiste Cuba,

Puerto Rico y Filipinas

Por no tener una escuadra

que ayudase a tu marina.

 

El corazón llora sangre

y pide venganza al cielo,

cosa que estuvo tan alta

hoy se encuentra por los suelos.

 

Colores de oro y sangre,

que lleva nuestra bandera,

oro porque mucho vale,

sangre porque en su historia lleva.

 

Cosa que estuvo tan alta,

sobre todas las naciones,

hoy se encuentra por el suelo,

rotita y hecha jirones.

 

 

CANTIGA RECOLLIDA NO XORNAL ESTAMPA (Madrid) 18-12-1928

Touporroutou pra onde vas vella.

Touporroutou pra Redondela.

 

Véndeme os bois e véndeme as vacas.

Mais non me venda-lo pote das papas.

 

Recollida en : “Ritmos de danza y oralidad en Ramón María del Valle-Inclán”. Culturas Populares. Revista Electrónica 6 (enero-junio 2008). mario hernández.  Universidad Autónoma de Madrid  ISSN: 1886-5623 (J. Pérez Ballesteros, op. cit., I, 1885, pág. 140).

É unha variación da anterior. No mesmo documento aparece outra versión idéntica a esta sustituindo Redondela por Pontevedra:

Troporroutou, ¿pra onde vas vella?

Troporroutou, para Redondela.

Troporroutou, ¿qué vas a buscar?

Troporroutou, un puñado de sal

 

CANTIGAS RECOLLIDAS EN “A Taberna de Nador” de G. Amoedo e R. Gil Moure

“Que baje el blanco,

que suba el tinto,

que lluevan zapatillas

del siglo quinto...” 

 

“Es la taberna un gran negocio

que todo el mundo lo puede ver,

que se sostiene en este pueblo

y nosotros contamos

sin miedo a engañarnos

hasta treinta y tres.”

 

“Ay, ay, ay

el que quiera ver gente de humor

lo primero que debe buscar

un casino llamado Nador.”

 

“Hai no alto do lugar

da Esfarrapada

unha taberna

titulada Nador,

onde se pescan

pescadas de calibre,

onde se afogan

as penas e a dor.

E alí dabondo

afluie a rapazada

con botellas na man

para encher...”

 

“En este pueblo nadie ignora

que está de moda

el beber bien,

hasta pollitos

que usan trinchera

con su gargantita

siendo por chiquitas

lo tragan muy bien...”

 

“... tabernas en este pueblo

hay muchas y a granel,

pero es más grande el deseo

que tenemos por beber.

Pues alguno de nosotros

por poder ir a Nador

empeñamos la camisa

y casa y un cobertor.

Y también diremos

que hay quien por beber

subasta en la calle a su mujer.”

 

“Vamos ir a organizar

la religión del vino,

fuente del buen humor,

y para ello tenemos hoy

el templo de Nador,

en el cual todos los días

va la gente joven a rezar

que hay allí un agua bendita

que las penas suele quitar.

También vamos a poner

Santos y sacerdotes

en nuestra religión.”

 

“De donde vienes, Quiroga,

vengo de Madrid,

de llorar mis lágrimas

en el lugar en que nací.”

 

“Esta es la escuela

del gran Borrajo,

todos la adoptan

sin gran trabajo,

y según dice

el famoso Enrique

que el vino es bueno

para la gripe...”

 

“Ai, ai, ai

Bernarda a Longa.

Ai, ai, ai

un raio a coma.”

 

Cantiga de Varela

Os tortos van a Ribeira

E os tramancos tamén lle van.

Levantan todas as pedras,

aí vén Varela o Rei do Chu.

E “Varelanta” da Madre Santa,

da Madre Santa, do Rei do Chu    

Cantos populares españoles.

Francisco Rodríguez Marín, Enrique Baltanás. 2005

 

O carballo do Galleiro

Heino de mandar cortar,

Cando vou pra Redondela,

Quítame a vista do mar.

 

Vivan os canteiros, madre,

Vivan os de Pontevedra,

Que fixeron vir a yaugua,

Dende Vigo a Redondela.


 

Repertorio Tabernario

Callobre, entroido de 2008

Letras recollidas por Luis Torres Vázquez

 

RIBEIRANA (Ver versión anterior)

Vexo Vigo, vexo Cangas BIS

Tamén vexo Redondela

[Vexo a ponte de San Paio

Camiño da nosa terra] BIS

Retrouso

Ai la lá lara lai la lá la 3BIS

Rosiña miña Rosiña BIS

Rosiña miña roseira

[dame un caravel Rosiña

Da túa caraveleira] BIS

Retrouso

Para Vigo vou chorando BIS

Para Santiago rindo

[Que me quedan os amores

Na miña cama durmindo] BIS

Retrouso

 

MIÑAS COUSAS

Teño unha galiña branca

que me veu de Redondela,

da miña comadre o galo BIS

non me veña dar con ela.

Ai la la, ai la la,

ai la la, lará lalá lalá lalá.

Veño de ver o meu liño

que me dá pola cintura,

non sei si é liño, si é herba BIS

bagaña non ten ningunha.

Ai la la, ai la la...

Unha pera dúas peras

non tiña máis a pereira,

unha será para o xastre BIS

outra para a costureira.

Ai la la, ai la la....

 

A HERBA DA ILLA DE SAN SIMÓN

Fun tocar a San Simón,

fun tocar nunha lanchiña,

[non me deixaron pisar’e

a herba daquela illa.]BIS

Mariñeiro de auga doce

e tamén d’auga salgada,

[lévame a San Simón

e de San Simón á Habana.]BIS

Unha noite me levaron

a San Simón cunha nena,

[meu corazón veu chorando

por ser a noite pequena.]BIS

Agora que vén o vran

tamén vén a primavera,

tamén vén a regalía

pr’os gadañeiros da herba.

Ai lalara lalá, ai laralá lalá,

Ai lara lara lalá,

Ai lalara, lalara, la lá...

O cura de San Simón

non ten camisa lavada,

o señor cura de Arcade

vintecinco na colada.

Agora

que ven o vran...

 

 

Cantigas de Escarnio e maldecir.

CEIP Bergantiños (Carballo)

O gaiteiro de Soutelo,

Indo para Redondela,

Perdeu a gaita no monte,

anda chorando por ela.

 

Cantiga mariñeira

El Pueblo Gallego 1966

As pixotas de Marín,

os chocos de Redondela,

engordan aos avogados,

que temos en Pontevedra

Texto:

J. Migueles

Actualizado:

04-11-2012